Turkse koffie

Turkse koffie is koffie die je zet in een cezve, een klein kannetje met een lange steel. De koffie is extreem fijn gemalen, fijner dan voor espresso, bijna als poedersuiker. Die maalgraad haal je niet met een gewone molen.

Je doet koud water, de gemalen koffie en eventueel suiker samen in de cezve en verwarmt dat langzaam. Vlak voor het kookpunt komt er schuim omhoog. Dat schuim schep je in de kopjes, zet je terug op het vuur voor een tweede opkomst, en schenkt de rest erbij. Koken mag niet, dan verdwijnt het schuim en wordt de koffie bitter.

Je schenkt hem ongefilterd. De fijne prut zakt in het kopje naar de bodem en die laat je staan. Griekse koffie is exact dezelfde methode onder een andere naam. Zie de koffiekaart uitgelegd voor de andere manieren om koffie te zetten zonder machine.

Veelgestelde vragen

Welke maalgraad heb je nodig voor Turkse koffie?

De fijnste die er is, fijner dan espresso, met de textuur van bloem of poedersuiker. De meeste huis-huismolens komen niet zo fijn. Een speciale Turkse-koffiemolen of een fijne handmolen met genoeg verstelbereik is nodig, anders koop je de koffie voorgemalen.

Waarom mag Turkse koffie niet koken?

Bij koken slaat het schuim neer en komen bittere stoffen vrij. Je wilt de koffie net tot vlak onder het kookpunt brengen, zodat het schuim omhoog komt zonder dat het bubbelt.

Wat is het verschil met Griekse koffie?

Geen. De methode, de maalgraad en het kannetje zijn identiek. Alleen de naam verschilt per land.